Reshtia

Monday, May 20, 2013 15:59

 

د سپتمبر ۲۷، ۲۰۱۲ کال   شاه ولی آرین

 نه هېریدونکي یادونه

په رښتیا چې دا خوزما د ژوند یوه په زړه پورې برخه وه. اودهرچا د پاره هم زړه وړونکې وه. د کوچني والي نه مې په یاد  دي چې موږبه د سپرلي دوروستیونه بیا دمني ترلومړیو پورې د بلۍ سر ته کټونه جګول اوشپه به مو هلته تېروله،خو زه به   هرمازیګرد لمرلویدودمخه د بلی سرته ورختم او له هغه ځایه به مې د دوو ډېرو په زړه پورو اوزړه وړونکو پیښولیدنه کوله  اوکله ،کله به مې ان دژمي په هغو ورځوکې چې لمر وهم دغه لیدنه ترسره کوله.  زموږ د کلیي د جومات لوړ لوړچنارونه چې د واټونو له ورایه یې ښکلي شنه منظره ښکاریده او د خانانود جومات چنارونه بلل کېدل ،د ډېرپخوانه دغه جومات اوچنارونه زموږ د نیکونو راپاتې نښې نښانې دي. د کلي لویدېز لورته د خان آباد د سیند مستې څپې او موجونه چې د آمو په لور بهېږي او دغه سیمه یې زرغونه کړې،ترې  وړاندې د کندوزد ولایت لویدېز ته لوړ غرونه چې په لوړو څوکو کې یې د با زانو هستوګنځی او ترې لاندې تپو کې د پستو   تکې شنې  ونې چې ترې لاندې سحرانۍ ښکلې هوسۍ سره خپلو کې غاړې وهیي،د زرکو او نورو راز رازمرغانو د ترانواو  اوازونوپه لرلو سره کله چې مازیګرشي بیا نو ترما ښامه ددغو غرونوپرسرد لمرژېړې وړانګې او بیا ددغو وړانګوانعکاس د سیند په تکوشنومرواریدوشانته اوبو کې د هرچا د پاره په زړه پورې او زړه وړونکې وې،خو زه یې دومره وړی وم چې مازیګراوماشام به نورهیڅ چېرې نه شوم تمیدی او ځان به مې هرومرو دغې نندارې ته رارساوه.که رښتیا ووایم خدای شته چې زه خوپردغو دواړو زړه وړونکومنظرو مین شوی وم او خورا مېنه مې ورسره درلوده. د وخت په تېریدو سره د لمر د غروب نه هم ماته دچنارونومنظره خورا په زړه پورې شوه او هغه دا چې دلمر لویدو سره سم به ډلی ډلی مرغان له هرلورې راتلل او په ډېرولږو شیبوکې به د چنارونوپه شاوخوا ددغو مرغانودومره ګڼه ګونه جوړه شوه  چې زه به ورته حېران پاتې شوم. د مرغانورنګ رنګ اوازونو،سازونواوترانو به د چنارونو چاپیریال دومره په زړه پورې کړ چې دسیمې خلک خولا پریږده ان چې لاروي به هم ځينې وخت راتمیدل اوزړه به يې نه کېده چې خپل مزل ووهي.خو څو  شیبې وروسته به د کلي د ختیځ لوري نه دغم تورباد په دغومرغانوراوالوت اویوازې به هغوﺉ پوهېدل چې همدا اوس څه  پېښیږی. لږ مهال وروسته به دوه تور مرغان راښکاره شول،او داسې به ښکاریدل لکه چې بیخي  پردي وي. دا ځکه چې هغه دوه مرغان نه بلکه لکه تندر ول.یو ناڅاپه به راڅرګند شول او د چنارونوشاوخوا ناست مرغان به یو دم کرار اوتیت وپرک    شول اوټولوبه یودم دغه ځای خوشې کړ.دغه دواړه مرغان چې به هوا کې په دغه تورما ښام  تک تورښکاریدل ترهغه وخته  به یې د چنارونو پرسرپه خپلومنځوکې لوبې کولې ترڅود چنارونوناست مرغان ټول له دغه ځایه ولاړشي ،بیا به نود چنارونو پر سر راکوزشول،خدای چې شپه به یې دلته تیروله او که نه خو مګرداچې سهاربه بېرته څه وخت تلل زه ترپا یه پرې پوه نه  شوم.خوداسې وخت ډېرکم پیښیده چې دغه دواړه مرغان به هیڅ نه راتلل،ځکه په دغه ورځ به دنورومرغانو بازار خورا تود  او دومره به یې ساز،سرور اوشورماشورډېرول چې دغه حالت به ماته په سلګونو نورې خوښۍ لکه جشنونه،اخترونه،ودونه  اوورته خوشالتیاوې را یادولې. کله کله به زه دومره په سوچونوکې ورک شوم او سوچ به مې کاوه چې دا څومره ظلم دی چې ددغو دوو جابرومرغانوپه زړونوکې لیدل کېږي،ځکه چې په تورما ښام کې د دومره راز راز او ګڼو مرغانو شړل اوبې ځایه کول په خپله یوناروا کارو. دا چې دومره ګڼو مرغانوولې ددغو دوو مرغانونه تیښته کوله،یا دغو دوومرغانوکوم سېریا جادودرلوده؟اویا دا چې ډېرقوي    جابراوبې رحمه ول؟اوکه غوښتل یې چې دهمیش د پاره یوازې ژوند وکړي؟اویا دا چې دا نورمرغان ډارن،بی زړه ول،اوکه  ددغودوومرغانو نه یې کرکه راتله او خپله کوڅه یې بدلوله،او یا دا چې ددغوټولو مرغانوترمنځ یووالی او اتفاق نه ول.په هر صورت خودغه د کلونو ما زیګری زما د ژوند نه هېریدونکي خاطرات اویادونه ول. کله چې زلمی شوم او د زدکړود پاره مې ښاري ژوند ته مخه شوه خورا زوریدم ځکه چې ددغو زړه وړونکوپیښونه یو  څه لرې شوم،خو بیا به هم د اونۍ دپای ارماني وم،ځکه چې د پنجشنبې اوجومې په ورځو به کلي ته راتلم او خپله مېنه به مې تازه کوله.خود زده کړود ختمېدو وروسته دغه ښکلې اوپه زړه پوری زما مېنه او ننداره خدایتعالی رانه واخېسته اوپه کال کې یو وار او که دوه واره به وتوانېدم او یا هیڅ ،چې دغه ننداره وکړم. دکلونو په تېریدوسره چې په کابل کې مې رسمي دنده ترسره کوله په هیواد کې روانو پېښواوحوادثو بېخي رانه دغه امکانات  واخېستل چې بیا کلي ته ولاړ شم او د هغو ښکلو پیښو اومنظرو سره خپله مېنه تازه کړم. هو! د ۱۳۷۱ لمرېز کال وروستۍ شپې اوورځې وې چې وتوانېدم یووار بیا کلي ته ولاړ شم اود ټولو هېلوترڅنګ چې کلونه کلونه راسره وې د هغو ښکلومنظرو لېدنه هم وکړم.خو کلي ته چې ولاړم په خواشنۍ سره هغه پاڼه بیخي بدله شوی وه، اوس  نور نه هغه کلی و،اونه هغه مېنه،نه هغه کټونه پر بلۍ او نه هغه مرغان اوچنارونه،یوازی بلۍ وه اوژېړمازېګری خو هغه پخوانی خونداو مېنه یې نه درلودل.ځکه چې دبنګي قوماندان د ټوپکواوما شېنګڼودډزو له لاسه هېڅوک د بلۍ سرته نه شوختلای اوکټونه خو لا آن چا په کلونو نوربلېیو ته نه ول جګ کړي. بنګېي قوما ندان د نوروټولوظلمونو اوکړاونو ترڅنګ چې د جهاد ترنوم لاندی یې د کلي پربې وزلوخلکوکړي ول حتی د کړاونو نه یې ان شنه لوړچنارونه او د هوا مرغان هم هوسا پاتې نه شول.هغه زموږ په کلي کې زموږ د نېکونو د کلونو،کلونو را پاتې،هو! هغه د  خدایتعالی دکورپرچنارونوهم رحم ونه کړاود وسلی په زوریې چنارونه وهلي اوخرڅ کړی ول.ځکه چې له هغه   سره ډېروسله وال کسان زموږ اوزموږدسیمې هم نه ول، چې زړه یې پرې سوی وای.هود هغو دووجابرومرغانوپه زړونوکې خویوڅه رحم و،ځکه چې کله،کله به یې پرهغومرغانو رحم کاوه اوځنی وخت به نه راتلل ترڅوهغه خوارکې مرغان په چنارونو کې شپه تېره کړي،خود بنګي قوماندان په زړه کې یوه زره رحم هم نه و.ځکه چې هغه دا چنارونه ووهل او د ټولو    مرغانو کور یې وران کړ، دجومات اودکلي کور سپکاوی یې وکړاوددې ټولو ترڅنګ یې زما د کلونو کلونومېنه اوښکلا  رانه واخېسته. پای


islamdilchasproghtiakhabariamakalaikor
taglara
kitabtonshirona
ariki
Copyright©: Reshtia 2012